U tom resoru kažu da najviše stranih državljana koji pohađaju osnovne i srednje škole imamo u Podgorici, Budvi, Baru, Herceg Novom, Kotoru i Tivtu.

“Oni u najvećem broju dolaze iz Rusije, Srbije, Ukrajine, Turske, Bosne i Hercegovine i Albanije”, dodaju iz MPNI.

Profesorica razredne nastave iz Budve, Ana, kaže nam da u jednom odjeljenju ima učenika iz više zemalja.

“I kada se izuzmu zemlje regiona, pošto ta djeca dolaze sa istog ili sličnog glasovnog područja, dešava se da ih ima iz još dvije-tri različite zemlje”, pojašnjava ona.

Đaci iz inostranstva, ističe, kad dođu – uglavnom uopšte ne znaju naš jezik.

“Mada ga dosta brzo savladaju”, ukazuje učiteljica.

Problem je, dodaje, kada dođu djeca koja nisu prvaci.

“Već su, na primjer, u četvrtom ili petom razredu i budu upisana u te razrede – trebalo bi da savladaju kompletno gradivo, a ne znaju ni jednu jedinu riječ”, priča Ana.

Najčešće se na času svi snalaze koristeći Google prevodilac.

“Ili neko od učenika ko je ranije došao, pa već zna naš jezik, bude prevodilac, da bi se bar neke osnovne riječi naučile… S tom djecom i na svim ostalim časovima radimo, upoznajemo ih sa jezikom prije svega, da nauče pojmove pa tek onda sve ostalo”, kaže učiteljica.

Mališani iz inostranstva su uglavnom dobro prihvaćeni.

“Ali u početku im je otežana socijalizacija, jer jednostavno ne znaju jezik. Najčešće se u početku druže između sebe djeca sa istog govornog područja, tek kasnije kad nauče jezik počinju više da se druže sa djecom odavde, sa domicilnim stanovništvom”, zaključuje Ana.

Ž.N.J.