Roman o odrastanju u Zadru, izbjeglištvu u Beogradu i povratku u grad djetinjstva tri decenije kasnije, proglašen je najboljim u 2025. godin„Kada se osvrnemo na spisak dosadašnjih dobitnika, jasno je da su to mahom imena koja su oblikovala našu književnost od polovine prošlog vijeka naovamo. Zato je zaista velika čast naći se na tom spisku“, rekao je Tuševljaković.
Roman Karota u izdanju kuće Laguna prati život Davora i njegovih prijatelja koji su odrastali u Zadru, obalskom gradu na zapadu Hrvatske.
Rat i raspad države dovode ga u Beograd.
Davor se trideset godina kasnije vraća u Zadar, gdje se suočava sa sjećanjima.
Odluku je jednoglasno donio žiri u čijem su sastavu bili: Aleksandar Jerkov, Adrijana Marčetić, Jelena Mladenović, Vladimir Gvozden i Mladen Vesković.
U najužem izboru bili su i romani Balada o ubici i ubici i ubici – Dalibora Pejića, Frau Beta Laure Barne, Besmrtne ludosti gospođe Kubat, Milana Tripkovića, Razgovori s vješticom Vladimira Vujovića i Opatija Svetog Vartolomeja.
Ko je Darko Tuševljaković
Rođen je 1978. godine u Zenici, a živi i radi u Beogradu.
Prvu priču je objavio 2002. godine u zbirci Bun(t)ovna p(r)oza, projektu pod pokroviteljstvom Uneska, u kojoj su učestvovali mladi pisci iz Srbije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine.
Prvi roman, Senka naše želje, objavio je 2010. godine, a zatim je uslijedila zbirka priča Ljudske vibracije.
Drugi roman, Provalija, objavljen 2016. godine, bio je u užem izboru za NIN-ovu književnu nagradu.
Potom su objavljene zbirke priča Postistine, romani Jegermajster i Uzvišenost.
Treća zbirka priča, Hangar za snove, pojavila se 2022. godine.
Tokom 2004. godine dobio nagradu „Lazar Komarčić” za najbolju novelu.
Dobitnik je Evropske nagrade za književnost za 2017. godinu i Andrićeve nagrade za 2022. godinu.
Roman Karota ovjenčan je nagradom „Beskrajni plavi krug” za najbolji roman u 2025. godini, koju dodeljuju Matica srpska, Banatski kulturni centar i organizacija „Sumatra”.
O NIN-ovoj nagradi
NIN-ova nagrada je književna nagrada kritike za najbolji roman godine.
Priv put je dodijeljena 1954. godine, a dobio ju je Dobrica Ćosić za roman Koreni.
Smatra se jednim od najznačajnijih priznanja u srpskoj književnosti.
Među dobitnicima su bili Miloš Crnjanski, Miroslav Krleža, Meša Selimović i Borislav Pekić.
Oskar Davičo je tri puta dobio nagradu, a dva puta su nagrađeni romani Dobrice Ćosića, Živojina Pavlovića, Dragana Velikića i Svetislava Basare.
Dosadašnje dodjele nisu prošle bez kontroverzi i kritika na račun žirija.
Nagrada nije dodijeljena 1959, a kao razlog je navedeno da je pauza posljedica želje za „stimulisanjem kvaliteta”.
Danilo Kiš je vratio nagradu za roman „Peščanik” koja mu je dodeljena 1972. usred polemike da je „Grobnica za Borisa Davidoviča” plagijat.
Isto je učinio i Milisav Savić 1991, kada je izabran roman „Hleb i strah”, revoltiran tekstom Momčila Selića objavljenim u nedeljniku NIN, sa negativnim ocjenama njegovog rada.
