Bez zadrške i bez lokalpatriotskog uljepšavanja, Kalember je pokušao da Balaševića smjesti u globalni kontekst, tamo gdje se obično pominju imena poput Rolling Stonesa. I baš tu, u tom poređenju, njegova teza postaje zanimljiva. Kako kaže, i najveći svjetski bendovi imaju desetak megahitova, dvadesetak pjesama koje svi znaju i par onih „ubica“ koje nose karijere decenijama. Sve ostalo je — katalog.

Kod Balaševića, tvrdi Kalember, matematika ne funkcioniše na taj način. Petnaestak albuma, oko 150 pjesama — i čak sto megahitova. Pjesama koje, čim krenu, pjeva cijela sala od prvog do poslednjeg stiha. Uz to, pedesetak velikih hitova koje ljudi slušaju s posebnom pažnjom, jer su toliko emotivno nabijeni da ih ne pjevate, nego ih upijate. I, naravno, nekoliko onih koje služe čistom veselju, da se ne zaboravi da je i radost bila dio tog opusa.

Kalember pritom nije umanjivao druge, pomenuo je i Rajka Dujmića kao genijalca svog vremena, ali je jasno povukao crtu: svi mi imamo nekoliko pjesama koje su nas definisale, a onda polako kreće ponavljanje. Balašević je, po toj logici, izuzetak. Ne zato što je imao hitove, nego zato što je imao kontinuitet emocije, priče i prepoznatljivog glasa koji je trajao decenijama.

Na kraju, Kalemberov zaključak je jednostavan i bez kalkulacije: Balašević nije samo veliki autor, nego apsolutni genije. Onaj koji je uspio da napiše pesme koje se pamte, pjevaju, prepričavaju i — najvažnije — žive i kad ga više nema.

A možda je to i jedina prava definicija veličine.