“Prosjačenje je sve prisutnije u Crnoj Gori i možemo tome da svjedočimo gotovo svakog dana, u svakoj opštini u Crnoj Gori i negdje najčešće žrtve tog prosjačenja budu djeca. Nerijetko to budu i majke sa bebama i starija lica, ali ono što nam najviše zaokupira pažnju i ono što najviše i najčešće vidimo su upravo djeca”, ističe Milić.

Apeluje da se novac djeci kao oblik milostinje i pomoći nikada ne daje, jer se time njima ne pomaže, već je data još jedna šansa daljoj eksploataciji tog djeteta.

„Ono što je simptomatično jeste i ta činjenica da ta djeca koja su ugrožena prosjačenjem na ulici proživljavaju različite oblike eksploatacije i nasilja i torture na različite načine i zaista nekad kada govore u praksi, jer ovdje u dnevnom centru gotovo svakoga dana, razgovaramo sa djecom iz Nikšića najčešće, o njihovim iskustvima i radimo na toj prevenciji i psihološkoj podršci. Djeca uvijek govore o tome kao o nečemu što je jako bolno, jako traumatično i gotovo da nemaju niti jedno lijepo iskustvo“, rekla je Milić.

Kaznena politika u odnosu na prosjačenje je i dalje slaba i blaga i ne postoji sistemska baza podataka koja govori o tome koliko je djece na ulici u Crnoj Gori.

„Ono što je dodatno vrlo zanimljivo jeste i činjenica da se fenomen prosjačenja razlikuje od grada do grada, gotovo da možemo reći da niti u jednom gradu u Crnoj Gori nemamo iste oblike prosjačenja. Imate recimo u Nikšiću prosjačenje koje je najviše usmjereno na preživljavanje, dakle porodice čija djeca prosjače uglavnom žive u jako lošim elementarnim uslovima, to su porodice koje su uglavnom izbjegličke, raseljene, koje žive u vrlo disfunkcionalnim porodičnim uslovima i okolnostima. Dok u drugim opštinama imamo prosjačenje u kom djeca čak i prodaju neke sitne stvari, pa na taj način pokušavaju da steku dobit“, dodaje.

Milić ukazuje da Defendologija zastupa da se, po uzoru na neke druge zemlje okruženja, stvori mogućnost pilotiranja programa bonova.

„U čemu građani ne bi novac udjeljivali djeci, ne bi na taj način im pomagali, odnosno ne pomagali, nego bi im mogli kupiti na trafikama, odnosno prodavnicama vaučere za koje bi djeca mogla isključivo kupiti hranu ili nešto što je prijeko potrebno porodici“, pojašnjava.

Milić ističe da postoji i predlog koji je, smatraju, teško sprovesti, ali nije nemoguće, a odnosi se na kažnjavanje i osoba koje daju milostinju u vidu novca.

„Jer negdje smatramo da je to davanje dodatnog razloga da djeca ostanu na ulici i razloga onima koji ih eksploatišu da ih i dalje eksploatišu i da djeca borave na ulici, često promrzli, evo imamo situaciju gdje je minus, a djeca su bosa i bez jakne, gladna i žedna, ne pohađaju školu, a da ne govorimo o slabom nivou pismenosti, obrazovanja i slično”, kaže Milić i dodaje da se djeca koja su primorana na prosjačenje moraju posmatrati isključivo kao žrtve, a ne kao počinioci, te da kao takva moraju biti smještena u posebne ustanove i skloništa, a ne u ustanove za djecu koja su delinkventi. Da bi se to ostvarilo, zaključuje, potrebna je pomoć države.