Njen otac, Marion Sent Pjer Mekdauel, bio je izvršni direktor u drvnoj industriji, dok je majka, Polin Džonston, radila kao učiteljica muzike.

Međutim, porodični život nije bio idiličan. Kada je Endi imala samo šest godina, roditelji su se razveli, a majka je počela da tone u alkoholizam. Ovaj razvod duboko je uticao na Endi, koja je preuzela ulogu emocionalne podrške svojoj krhkoj majci, dok je istovremeno pokušavala da zadrži hrabrost i snagu.

“Trudila sam se da budem snažna jer sam znala koliko je moja majka ranjiva”, prisjetila se kasnije.

Kako bi prehranila porodicu tokom tinejdžerskih godina, Endi je radila u Mekdonaldsu, često uz majku koja je zbog alkoholizma izgubila posao. Nakon završetka srednje škole u Gafniju, Endi je dvije godine pohađala Univerzitet Vintroop, ali je napustila studije kada ju je primijetila agencija Vilhelmina Models tokom putovanja u Los Anđeles.

Godine 1978. potpisala je ugovor sa Elite Model Management u Njujorku, čime je započela njena karijera u svijetu mode.

Od modnih pista do filmskog platna

Endi Mekdauel brzo je postala prepoznatljivo lice u svijetu modelinga, sarađujući sa brendovima poput Iv Sen Lorana, Armanija i Kelvina Klajna. Od 1986. postala je zaštitno lice L’Oréala, a tu ulogu i danas ponosno nosi.

Njen prirodni šarm i izgled “djevojke iz komšiluka” privukli su pažnju filmskih producenata, što je dovelo do njenog glumačkog debija 1984. u filmu Greystoke: Legenda o Tarzanu.

Iako je uloga Džejn Porter bila značajna, njen južnjački naglasak smatran je previše izraženim, pa je njen glas u filmu sinhronizovala Glen Klouz. Ovo iskustvo bilo je lekcija za Endi, koja je kasnije pohađala časove glume kako bi usavršila svoj zanat.

Pravi proboj dogodio se 1989. filmom “Seks, laži i video-trake” reditelja Stivena Soderberga. U ovoj psihološkoj drami Endi je briljirala u ulozi En, domaćice čiji se život raspada zbog emocionalnih i seksualnih tenzija.

Film je osvojio Zlatnu palmu u Kanu i revolucionisao nezavisni filmski pokret, a Endi je za svoju izvedbu dobila nagradu losanđeleških kritičara, Independent Spirit Award za najbolju glumicu i nominaciju za Zlatni globus. Ova uloga učvrstila ju je kao ozbiljnu glumicu sposobnu da nosi kompleksne likove.

Najznačajnije uloge ostvarila je u romantičnim komedijama i dramama

Endi Mekdauel postala je sinonim za romantične komedije devedesetih, a njene uloge u filmovima poput “Beskrajnog dana” (1993) i “Četiri vjenčanja i sahrana” (1994) učinile su je globalnom zvijezdom.

U “Beskrajnom danu”, u režiji Harolda Remisa, glumila je Ritu, optimističnu producentkinju koja pomaže ciničnom meteorologu Filu Konorsu (Bil Marej) da pronađe smisao u ponavljajućem danu.

Hemija između Mekdauel i Mareja bila je neodoljiva, a film je postao kultni klasik, donijevši Endi nagradu Saturn za najbolju glumicu.