“Upravo zbog toga je neophodno kontinuirano raditi na osnaživanju osoba s invaliditetom za samostalno donošenje odluka, izbor i preuzimanje kontrole nad sopstvenim životom, uz istovremeno zagovaranje razvoja dostupnih i održivih usluga podrške za život u zajednici izvan restriktivnih, nametnutih i segregišućih okruženja”, jedna je od ključnih poruka učesnika Škole samostalnog života koju je početkom juna organizovalo UMHCG u Baru.

Učesnici škole istakli su da su naučili mnogo novih sadržaja, a gotovo svi smatraju da će stečena znanja i vještine moći da primijene u svom daljem radu i svakodnevnom životu.

“Posebno su značajnim i interesantnim istaknuti razgovori i diskusije o samostalnom životu, iskustva drugih osoba s invaliditetom, praktične vježbe, grupa samopodrške, kao i stručni savjeti predavača. Učesnici/e su naveli da su im se najviše dopao interaktivni pristup radu, otvorene diskusije, razmjena ličnih iskustava, rad u grupama i pozitivna energija među samim učesnicima/ama”, saopšteno je.

Kao najvažnije ishode Škole, učesnici navode veće razumijevanje koncepta samostalnog života, bolje poznavanje izazova s kojima se suočavaju osobe s invaliditetom u procesu osamostaljivanja, nova psihološka znanja, ali i osjećaj ličnog osnaživanja.

Ukazano je da je cilj škole bio da se osobama s invaliditetom pruži relevantno znanje, vještine i mehanizmi potrebni za osnaživanje, kontrolu i upravljanje sopstvenim životom, kako bi bili motivisani i pripremljeni za produktivniji i ispunjeniji život izvan restriktivnih okruženja koja nameću društvo i institucije.

“Posebno značajan dio Škole bio je grupni rad tokom kojeg su učesnici/e identifikovali/e prepreke s kojima se svakodnevno suočavaju u ostvarivanju samostalnog života, partnerskih odnosa i roditeljstva. Kao najčešće prepreke naveli su izazove u samoprihvatanju i izgradnji samopouzdanja, kao i sistemsku neprepoznatost roditelja koji su osobe s invaliditetom. Učesnici/e su istakli da prepreke često nijesu samo fizičke i institucionalne, već i društvene i psihološke prirode, te da dodatno utiču na njihovu osnaženost i mogućnost donošenja samostalnih odluka”, navedeno je.

Kada je riječ o podršci koja im je potrebna za ravnopravno učešće u zajednici i ostvarivanje ličnih i porodičnih planova, učesnici su izdvojili razvoj servisa podrške, finansijsku podršku, psihološko savjetovanje, podršku porodice i partnera, kao i izgradnju međusobnog povjerenja i emocionalne povezanosti. Naglašena je i potreba za podrškom u ostvarivanju roditeljstva i porodičnih odnosa, uz puno poštovanje izbora osoba s invaliditetom na osnivanje sopstvene porodice.

Istaknuto je da su mnoge želje tokom odrastanja bile potiskivane zbog društvenih očekivanja, nametnutih ograničenja i sistemskih prepreka, zbog čega je posebno važno raditi na osnaživanju osoba s invaliditetom i stvaranju društva koje će prepoznati i podržati njihove životne izbore.

Škola je realizovana u okviru projekta “Ka inkluzivnim servisima i politikama za samostalan život”, uz finansijsku podršku Ministarstva socijalnog staranja, brige o porodici i demografije.