“Doclea – grad tišine“ je prvi igrano-dokumentarni film realizovan u Crnoj Gori u potpunosti posvećen ovom izuzetno, za crnogorsku istoriju, važnom lokalitetu, koji je kroz razna vremenska razdoblja mijenjao svoje ime u Diolkia, Doklea, odnosno Duklja.

Film je nakon deset godina raznih oblika priprema (izrade sinopsisa, scenarija, dnevnika snimanja, obilazaka terena), kontinuiranog rada (snimanja samog lokaliteta, snimanja igranih sekvenci, off-line montaže, montaže, komponovanja autentične muzike, čitanja off-a, montaže), konačno finalizovan (odrađena kompletna AV postprodukcija), što se u konačnom ogleda u jedinstvu teksta sa nepobitnim istorijskim činjenicama, originalne muzike i autentičnih kadrova ovog lokaliteta.

Lik Dioklije, mističnog ženskog lika (kojeg u filmu glumi Marija Bošković), kontinuirano nas vodi kroz čitav film, preko kojeg saznajemo mnoge istorijske činjenice i fakte, u mnogo čemu po prvi put na ovakav način prezentovane široj javnosti.

Ime Dioklia vezuje se za nastanak grada koji je bio sagrađen prije nego što su Rimljani sagradili Dokleu. Oni su razrušili Diokliju i izgradili svoj grad. Ovu priču priča njeno sjećanje koje seže daleko prije rimskog perioda. Boškovićev film „Doclea – grad tišine“ su priče i slike iz odabranih trenutaka toga vremena.

Lik Dioklije sniman je na preko dvadeset lokacija sadašnje oblasti na kojoj se prostire Duklja. Ti segmenti filma obrađeni su u posebnom „old movie“ efektu, sa određenom dozom animacije.

Kroz film se takođe prepoznaje i činjenica da kultura sjećanja, s jedne, a posredno priča o našoj nebrizi za očuvanje spomenika kulture sa druge strane, duboko podsjeća na identitetske korijene ljudi sa ovih prostora.

U kritici najnovijeg Boškovićevog ostvarenja, reditelj Branko Baletić ističe:

“Na sebi svojstven i krajnje originalan način, crnogorski kompozitor i autor velikog broja igrano-dokumentarnih filmova inspirisanih istorijom i prirodnim ljepotama Crne Gore, Miodrag Bole Bošković, u svom novom filmskom ostvarenju „DOCLEA – Grad tišine“ analizira nepobitne istorijske činjenice vezane za pojam Dioclie, Doclee i Duklje, kako grada tako i države. Izborom iskusnih saradnika na scenariju, istoričara i pisaca, koji su se u okviru svojih profesija dokazali baveći se istom temom, Bošković po ko zna koji put znalčki skreće pažnju na ono što bi mogli definisati kao razotkrivanje sjenki dalekih predaka.

Kultura sjećanja, s jedne, a posredno priča o našoj nebrizi za očuvanje spomenika kulture, sa druge strane, duboko podsjeća na identitetske korijene ljudi sa ovih prostora.

Ono što razlikuje originalnost Boškovićevog pristupa od suvoparnog dokumentovanog kazivanja o gradu ili državi Duklji jeste upravo taj poseban i prijemčiv pristup dokazanim istorijskim faktima prošlosti. Film obiluje kako prelijepim panoramskim kadrovima Duklje, tako i scenama određenih pojedinosti i detalja ovog vrlo značajnog kulturno-istorijskog spomenika Crne Gore.

U tom smislu Bošković, kao autor krajnje originalne i autentične muzike upravo inspirisane crnogorskom istorijom iz vremena Duklje, Prevalisa i Zete, vješto pocrtava istorijske momente ne podliježući ni u jednoj sekundi romantizmu ili mitomaniji. Još jedna od vrijednosti Boškovićevog filma „DOCLEA – Grad tišine“ jeste i ta što autor vraća na istorijsku scenu vrlo važna, odavno zaboravljena, a istorijski dokazana imena onih koji su upravo tu istoriju stvarali.“

U samom filmu, kako sa zemlje tako i iz vazduha, obuhvaćena je kompletna teritorija danas sačuvanih ostataka samog grada Duklje, kako opštepoznati centralni forum sa svim pripadajućim elementima (trgovima, termama itd.), tako i manje poznati djelovi sakralnih objekata, prije svega crkava, ali i odbrambenih kula, pirgova, koji se nalaze sa lijeve obale rijeke Siralije.

Takođe, posebni djelovi filma posvećeni su manje poznatom lokalitetu crkvenog kompleksa, zdanja koja se nalaze istočno od foruma, ali i širem prostranstvu koje je pripadalo nekadašnjoj Duklji (ostaci mnogih sakralnih objekata, grobovi, djelovi manje palate i krstionice sa pripadajućom crkvom na današnjoj Zlatici itd.).

Svojevrsni osvrt na Boškovićev igrano-dokumentarni film „Doclea – grad tišine“ dao je i reditelj Blagota Eraković:

„Rijetke su civilizacije i narodi koji svoje najznačajnije činjenice zapostavljaju ili ih čak ostavljaju za sprdnju zlonamjernima. Mogli bismo samo u Crnoj Gori nabrojati desetine artefakata koji o tome svjedoče, ali da se nešto što cijeli svijet priznaje i afirmiše, kao što su država i grad Duklja, dovodi u pitanje, mislimo da je jedinstven primjer u svjetskoj istoriji.

Uporni istraživač naše prošlosti, modernim medijima kao što su slika i muzika, crnogorski kompozitor i autor mnogih dokumentarnih filmova Bole Bošković to na najbolji način demantuje.

Njegov najnoviji prikaz o Duklji, slikom i muzikom i moćnom riječju, koji nam uz pomoć vrsnih poznavalaca Duklje i njene istorije, Vojislava D. Nikčevića i Miraša Martinovića, na jedan nepretenciozan, ali ubjedljiv način, kroz svoje najnovije djelo modernim jezikom slike, riječi i muzike prezentuje ono što bi se čak i u osnovnim školama moralo znati.

Nažalost, većina takozvanih intelektualaca o svim činjenicama koje se mogu vidjeti u ovom Boškovićevom filmu nema pojma ili neće da ih ima, pa se onim što je nedopušteno u civilizovanom svijetu čak i podruguje.

Bole Bošković moćno slikom, riječju i muzikom demantuje svakoga ko pokušava izmjestiti državu Duklju i grad Duklju iz bića i istorije Crne Gore.

Znalački, slikom od detalja pa do snimaka iz vazduha, pokazuje kolika je moć i ljepota Duklje bila, a nepretencioznom riječju potkrepljuje činjenice koje snažno i istorijski tačno potvrđuju veličinu i slavu Duklje.

Sve je to ilustrovano veoma originalnom i dinamičnom muzičkom pratnjom koja na ubjedljiv način sjedinjuje sliku i tekst.

Ovakvi projekti morali bi naći značajno mjesto u savremenoj Crnoj Gori i biti prezentovani na televizijskim i filmskim medijima, a uz to i predmet kritičkih rasprava o svemu onome što izvanredno djelo Bola Boškovića ilustruje…“, ističe Eraković.

Napominjemo da je za ovaj film posebno komponovana i autentična namjenska muzika koja je izašla kao šesti samostalni Boškovićev CD „DOCLEA I DRUGE PRIČE“, sa pet instrumentalno-ambijentalnih kompozicija („Doclea“, „Prevalis“, „Zeta“, „Titograd – povratak u budućnost“ i dodatnim bonus trackom „Jelena di Savoia“).

Ovaj originalni soundtrack daje dodatnu dinamiku kompletnoj priči, koja se prije svega drži pocrtavanja istorijskih momenata, trudeći se da ne podliježe ni romantizmu ni mitomaniji.