“Krivični postupak relevantan za njegov zahtjev za naknadu štete vođen je od 8. jula 1996. do 13. januara 2015. godine. Dio postupka okončan je zbog nastupanja apsolutne zastarjelosti krivičnog gonjenja, dok je za krivično djelo zloupotrebe službenog položaja, nakon ranijih osuđujućih presuda koje su ukidane, oslobođen optužbe”, saopšteno je iz Ustavnog suda.

Tokom postupka V. I. je proveo ukupno 24 mjeseca i devet dana u pritvoru. U pritvoru je bio od 13. decembra 1995. do 18. oktobra 1996. godine, a zatim ponovo od 27. januara 1997. do 31. marta 1998. godine.

“Pravo na suđenje u razumnom roku jedno je od osnovnih jemstava pravičnog suđenja. Da je postupak protiv V. I. trajao nerazumno dugo već je utvrdio i Vrhovni sud Crne Gore presudom iz 2013. godine, kojom mu je zbog povrede tog prava dosudio 3.500 eura pravičnog zadovoljenja. V. I. je ukazivao i da mu je tokom trajanja postupka bilo ograničeno kretanje zbog oduzimanja putne isprave, kao i da je bio izložen stalnoj obavezi odazivanja sudskim pozivima. Tvrdio je da su te okolnosti, zajedno sa činjenicom da se protiv njega gotovo dvije decenije vodio krivični postupak, ozbiljno uticale na njegove mogućnosti zaposlenja i egzistenciju”, navodi sud.

Ustavni sud ukinuo je presudu Vrhovnog suda Crne Gore i predmet vratio tom sudu na ponovni postupak, zaključivši da je V. I. nametnut prekomjeran teret dokazivanja.

“V. I. je u posebnom postupku ranije ostvario pravo na 60.000 eura naknade nematerijalne štete zbog neosnovanog lišenja slobode, odnosno zbog vremena koje je proveo u pritvoru. Predmet koji je sada bio pred Ustavnim sudom odnosio se, međutim, na njegov poseban zahtjev za naknadu materijalne štete – izgubljenih zarada, za koje je tvrdio da ih nije mogao ostvarivati zbog dugotrajnog krivičnog gonjenja”, dodaje se.

Slučaj ima korijene u 1995. godini. V. I. je tada bio sekretar Opštine Tivat, a istraga protiv njega pokrenuta je zbog sumnje da je počinio više krivičnih djela, među kojima zloupotrebu službenog položaja i falsifikovanje službene isprave.

“Sa funkcije sekretara razriješen je 6. decembra 1995. godine, na lični zahtjev, prije određivanja pritvora. Nakon toga nije raspoređen na drugo radno mjesto, već je tokom narednih šest mjeseci primao naknadu u visini posljednje plate, a 6. jula 1996. godine radni odnos mu je prestao po sili zakona. Prije izbora na funkciju bio je zaposlen na neodređeno vrijeme kao savjetnik za vodoprivredu u Opštini Tivat. V. I. je tvrdio da bi, da protiv njega nije vođen krivični postupak, bio raspoređen na drugo radno mjesto u okviru svoje stručne spreme ili bi se zaposlio kod drugog poslodavca. Posebno je ukazivao da, kao diplomirani pravnik protiv kojeg se vodio krivični postupak, nije mogao dobiti potvrdu nadležnog suda da se protiv njega ne vodi krivični postupak, koja je bila uslov za konkurisanje za određena radna mjesta u struci”, navodi Ustavni sud.

Redovni sudovi odbili su njegov zahtjev za naknadu izgubljenih zarada, zaključujući da nije dokazao postojanje dovoljno izvjesne veze između vođenja krivičnog postupka i štete koju je potraživao. Smatrali su da nije dokazao da bi nakon prestanka funkcije sigurno bio raspoređen na drugo radno mjesto, niti da bi po redovnom toku stvari ostvarivao zaradu koju je tražio. Takođe su cijenili da nije dokazao da je tokom trajanja krivičnog postupka pokušavao da se zaposli i da je bio odbijan upravo zato što se protiv njega vodi krivični postupak. Vrhovni sud je prihvatio takav stav i odbio njegovu reviziju.

“Ustavni sud je, međutim, ocijenio da takvo obrazloženje ne daje dovoljan i relevantan odgovor na odlučujuće navode V. I. Vrhovni sud se zadržao na zahtjevu da podnosilac dokaže „izvjesnost ostvarivanja zarade”, bez konkretne i individualizovane analize svih okolnosti njegovog slučaja. Posebno nijesu u dovoljnoj mjeri cijenjeni gotovo dvadesetogodišnje trajanje krivičnog postupka, profesionalni status podnosioca kao diplomiranog pravnika, činjenica da se protiv njega sve to vrijeme vodio krivični postupak, kao ni uticaj tih okolnosti na njegove realne mogućnosti da se zaposli i ostvaruje prihode”, navodi se.

Ustavni sud je zato ocijenio da je V. I. nametnut prekomjeran teret dokazivanja. Od njega se zahtijevalo da dokaže izvjesnost buduće, odnosno izgubljene zarade, dok istovremeno nije adekvatno ispitano da li je upravo dugotrajno postupanje državnih organa doprinijelo gubitku realne mogućnosti zaposlenja i ostvarivanja prihoda.

“Ustavni sud je zaključio da presuda Vrhovnog suda ne sadrži ustavnopravno prihvatljivo i dostatno obrazloženje o odlučujućim navodima V. I. i utvrdio povredu prava na pravično suđenje. Vrhovni sud će u ponovnom postupku morati da ponovo ocijeni zahtjev V. I. za naknadu materijalne štete i konkretno ispita kakav je uticaj gotovo dvadesetogodišnjeg krivičnog postupka imao na njegove realne mogućnosti zaposlenja, ostvarivanja zarade i obezbjeđivanja egzistencije”, zaključeno je u saopštenju.