Rodoljub Rođa Raičević rođen je 11. jula 1957. godine u Nikšiću. U rodnom gradu završio je osnovnu i nižu muzičku školu, dok je srednju muzičku školu pohađao u Podgorici. Godine 1976. preselio se u Beograd, gdje je studirao na Fakultetu muzičke umjetnosti.

Bio je talentovan pijanista i svirao je i violončelo.

Prve godine karijere proveo je nastupajući po klubovima i kafanama, a jedno vrijeme bio je član sastava „Rokeri s Moravu“ i orkestra Miše Mijatovića. Prvi veći autorski uspjeh ostvario je pjesmom „Godine idu“, koju je snimila Nada Topčagić.

Sarađivao je sa brojnim poznatim imenima domaće muzičke scene, među kojima su Lepa Brena, Mira Škorić, Slavko Banjac, Dragica Radosavljević Cakana, Ana Bekuta i Biljana Jevtić. Zbog svog talenta za komponovanje i prepoznatljivog izraza često su ga nazivali novim Tomom Zdravkovićem.

Rođa je tokom devedesetih izgradio prepoznatljivu karijeru i kao izvođač. Njegov prvi album donio je pjesme „Tako je suđeno“, „A ja imam tebe“ i „Rastanak“, a potom su uslijedili brojni hitovi koji su ostali dio muzičkog nasljeđa tog vremena.

Među pjesmama po kojima ga publika i danas pamti su „Tako je suđeno“, „A ja imam tebe“, „U tebe sam zaljubljen“, „Ne bih ja“, „Dabogda“, „U zemlju pao bih od stida“, „Ako si ikad volela“ i „Zar je važno ko je kriv“. Njegove pjesme i danas se slušaju i izvode.

Posebno mjesto u njegovoj karijeri zauzima pjesma „Draga“, koju je snimio sa Vladom Georgievim. Georgiev je tada bio na početku karijere, a upravo je ta saradnja ostala jedna od zanimljivih epizoda iz Rođinog muzičkog puta.

Raičević je bio uspješan i kao autor. Pisao je pjesme za druge izvođače, a među njegovim autorskim ostvarenjima izdvaja se i „Tebi moja mazo“, pjesma koja je proslavila crnogorskog pjevača Srđana Miloševića, Srđana M.

Iako je muzika bila njegova najveća ljubav, Rođa Raičević imao je i veliki talenat za slikarstvo. Prema ranijim riječima njegovog bratanca Zorana Raičevića, posebno je volio da slika pejzaže i aktove.

Prije smrti pripremao je i svoju prvu samostalnu izložbu slika u Sava centru, ali taj plan nikada nije ostvario. Istovremeno je radio na novoj muzici i planirao veliki solistički koncert.

Njegov posljednji album objavljen je 2001. godine, a sa njega su se izdvojile pjesme koje su dodatno potvrdile njegovu popularnost.

Rođa Raičević pronađen je mrtav 7. oktobra 2001. godine u svom stanu u centru Beograda. Imao je samo 44 godine.

Njegova smrt ostala je obavijena brojnim pitanjima i godinama su se u javnosti pojavljivale različite priče i spekulacije o njenim okolnostima. Međutim, dio tih navoda nikada nije zvanično potvrđen, zbog čega je najpreciznije reći da detalji njegove smrti i dalje izazivaju interesovanje javnosti.

Njegov prerani odlazak prekinuo je karijeru koja je bila na vrhuncu, ali nije prekinuo život njegovih pjesama.

Dvadeset pet godina kasnije, Rođa Raičević i dalje ima svoje mjesto među muzičarima čije pjesme nijesu ostale zarobljene u vremenu u kojem su nastale.

Njegov glas i danas se čuje kroz pjesme koje publika pamti, dok se u rodnom Nikšiću uspomena na njega čuva i kroz spomen-česmu koju je porodica podigla u njegovu čast.

Otišao je prerano, na vrhuncu karijere, ali je za sobom ostavio ono što nijedna smrt ne može da izbriše – pjesme koje ljudi i danas pjevaju.