Penzioneri sa minimalnim penzijama prvih nekoliko mjeseci zaista jesu osjetili boljitak, međutim, u sadašnjim uslovima, kada cijene divljaju toga više nema, kazao je za “Dan” Slobodan Batrićević, predsjednik Pokreta penzionera Crne Gore (PPCG).

“Prema nekim podacima, 100.000 ljudi u Crnoj Gori živi od minimalne plate i penzije, a to je život na ivici egzistencije. Penzionerima se nigdje ne omogućava da idu u banju i da im se pruži adekvatna zdravstvena zaštita. Kada je neka opština uprava pozvala neku penzionerku za 8. mart i da joj pokloni recimo 30 eura? Nikada. Time se dovodi u pitanje ravnopravnost svih građana”, ocijenio je Batrićević.

On smatra da i sami penzioneri dosta griješe.

“Nas ima oko 130.000, a sa članovima porodica to je skoro polovina stanovništva Crne Gore. Mi uvijek možemo izaći na izbore i tada bismo imali svoje predstavnike u Skupštini, a ti poslanici bi odlučivali o našoj egzistenciji. Sve su ovo svojim radom stvorili penzioneri, oni nigdje nijesu vani radili, zato im treba omogućiti normalnu egzistenciju do kraja života”, naglasio je Batrićević.

Prema njegovim riječima, u poslednje vrijeme penzioneri su potpuno zaboravljeni jer ih nijedan političar – kako iz vlasti, tako i iz opozicije – u svojim izjava i u nastupima u Skupštini više i ne pominje.

“Nijesam čuo da je ministar socijalnog staranja, brige o porodici i demografiji Damir Gutić u svom mandatu pomenuo penzionere. U odboru PIO uvijek je jedan isti predstavnik. U zakonu o Fondu PIO samo se se pominje jedno udruženje penzionera, iako u Crnoj Gori ima još nekoliko udruženja penzionera, vojnih invalida, za bolji život itd. Upravni odbor Fonda PIO samo je jedna vrsta uzimanja novca, jer oni ne sarađuju, niti kontaktiraju bilo koje udruženje penzionera”, rekao je Batrićević.

On ističe da predsjednica Upravnog odbora Fonda PIO nikada nije odgovorila na nekoliko pitanja Pokreta penzionera Crne Gore.

“Onda se logički postavi pitanje: čemu služi ovaj upravni odbor? Jedini način rada i djelovanja penzionera je preko njihovih udruženja, jer njihovih predstavnika nema ni u nekom lokalnom parlamentu, niti u Skupštini Crne Gore. Nije mi jasno ko je nas smjestio u Ministarstvo socijalnog staranja, jer penzioneri nijesu socijalni slučajevi, jer su svi zaradili penziju. Doduše, ima penzionera koji su socijalni slučajevi, ali čitavu populaciju penzionera smjestiti u ovo ministarstvo nije u redu. Što je najgore, moram da podsjetim da je ranije svaki grad imao prostorije za okupljanje penzionera. Kada su formirala penzionerska udruženja, oni su te prostorije pripisali kao svoje vlasništvo i sada se ti prostori izdaju u mnogim gradovima, a niko ne kontroliše gdje idu ta sredstva, a penzioneri se nemaju gdje okupiti”, ukazuje Batrićević.

On je na čelu Pokreta penzionera koji je osnovan prije četiri godine i koji u većini gradova ima svoje opštinske odbore.

“Glavni cilj naše organizacije je materijalni položaj crnogorskih penzionera, odnosno da sredstva koja se usmjeravaju prema najstarijoj populaciji, bez obzira sa koje strane dolaze, budu i u praksi dostupna. Svjedoci smo da se pojedina udruženja bogate na račun članarina koju penzioneri odvajaju od svojih penzija. Pojedini funkcioneri u nekim udruženjima primaju i do 1.500 eura, a predstavnici udruženja od 700 do 1.200 eura mjesečno, plus sekretarice i tome slično. Ta sredstva koja se prikupe nijesu mala, ona iznose i do 700.000 eura godišnje, a 60 do 70 procenata od tog iznosa odlazi na lične dohotke “predstavnika” penzionera”, kazao je Batrićević, koji tvrdi da se ti predstavnici biraju na nedemokratski način, jer se ljudi na određenim pozicijama nalaze i po dvadeset godina.