Ken Mekalum, generalni direktor MI5, medijima je govorio o jazu između stvarnosti i fikcije u špijunaži, napominjući da, iako neke TV emisije i filmovi nude dramu, u pravom obavještajnom radu su angažovani obični ljudi koji rade izvanredne stvari.

Izložbu „MI5: Službene tajne“ su tokom nekoliko godina pripremali arhivisti agencije, u saradnji sa Britanskim nacionalnim arhivom, kako bi ljudima pružili priliku da vide opremu koju koriste špijuni, naveo je Mekalum.

Jedan od predstavljenih predmeta je limun star 110 godina, korišćen kao dokaz protiv njemačkog špijuna Karla Mulera, koji je pogubljen 1915. u Londonskoj kuli.

Muler, špijun koji se maskirao u ruskog brokera i tajno doputovao u Englesku među izbjeglicama 1915. godine, koristio je pero umočeno u limun da bi pisao nevidljive poruke svojim kolegama. Svoje tajne je prenosio između redova običnog mastila, inače golim okom neupadljivim slovima.

Ali Mulerova maska je pala kada je agent britanskog Biroa tajne službe – danas poznate kao MI5 – peglom prešao preko pisma koje je poslao 1915. godine, zbog čega se pojavilo nevidljivo limunovo mastilo. Limun je pronađeno u Mulerovom džepu kaputa u vreme njegovog hapšenja i postao je ključni dokaz u postupku protiv njega. Strijeljan je u Londonskoj kuli.

Mulerovo suđenje i pogubljenje držani su u tajnosti od javnosti kako bi britanski agenti mogli da nastave da koriste njegove metode da se predstavljaju kao on i šalju lažne informacije njemačkim obavještajnim jedinicama.

Limunovo nevidljivo mastilo Da Vinčijev izum

Limunov sok se vjekovima koristio kao oblik ’nevidljivog mastila’, pošto se ne može vidjeti na papiru dok se ne zagrijeje.

Praksa datira barem još od renesanse, kada ju je umjetnik-pronalazač Leonardo da Vinči kombinovao limunov sok sa mlijekom da bi napisao nevidljive poruke.

Neki su tokom istorije eksperimentisali sa drugim kisjelinama ili alkalnim supstancama, uključujući urin, sirće, sok od luka, sok od drugog agruma i spermu.

Sok od limuna i grejpfruta su takođe ponekad korišćeni tokom Američkog rata za nezavisnost.

Nevidljivo mastilo napravljeno od soka od pomorandže bilo je ključni dio zloglasne „Barutne zavere“ iz 1605. godine, kada je šačica engleskih rimokatolika, ljuta zbog vjerskog progona, skovala zavjeru da ubije kralja Džejmsa Prvog i raznese parlament. Nisu uspjeli, ali su pisma razmjenjivana među pripadnicima podzemnog katoličkog pokreta iz tog vremena.

Izložba uključuje priznanja najozloglašenijih dvostrukih agenata Velike Britanije, poznatih kao „petorka sa Kembridža“, kao i izvještaje o nadzoru Donalda Meklina i Gaja Berdžesa, koji nude uvid u neke od najznačajnijih slučajeva špijunaže 20. veka.

„Od nastanka MI5 kao tima koji su činila dva oficira do danas, 115 godina štitimo Veliku Britaniju od najozbiljnijih prijetnji našoj nacionalnoj bezbjednosti“, rekao je Mekalum. „Ta glavna misija i vrijednosti koje su u njenoj osnovi nisu se mnogo promijenile.“