“Razdor je previše dubok i povjerenje u američku politiku moći je izgubljeno, ne samo među našim saveznicima već širom svijeta“, istakao je na događaju povodom 75. godišnjice njemačkog ministarstva spoljnih poslova.
Štajnmajer, nekadašnji ministar spoljnih poslova koji sada obavlja uglavnom ceremonijalnu ulogu, dodao je: “Naša spoljna politika ne postaje ništa ubjedljivija samo zato što kršenje međunarodnog prava tako i ne nazivamo. Nema sumnje da, u svakom slučaju, opravdanje neposrednog napada na SAD ne drži vodu“.
Na početku rata, američka administracija se formalno pozvala član 51 Povelje UN – odredbu o samoodbrani – tvrdeći da iranski raketni arsenal i nuklearne ambicije predstavljaju direktnu prijetnju američkim snagama u regionu.
Pravni stručnjaci, međutim, uglavnom se slažu da je rat protiv Irana nezakonit, jer nije izgledalo da postoje dokazi o neposrednoj prijetnji od strane Irana kada je pokrenut 28. februara.
Nekoliko stručnjaka navelo je tvrdnju Donalda Trampa da je prošle godine uništio iranski nuklearni program kao dokaz koji direktno opovrgava sugestiju o neposrednoj pretnji.
Njemački kancelar Fridrih Merc ostao je blizak Vašingtonu u ranim danima rata, ali je od tada promenio svoj stav, ukazujući na njegov destabilizujući uticaj na troškove energije i „potencijal da pokrene velike migracije“.
Ali, kao šef vlade, možda pokušavajući da se pridržava diplomatskije linije, Mercovi komentari su bili mnogo rezervisaniji nego Štajnmajerovi.
Merc je više puta rekao da Njemačka deli cilj da Iran “više ne bi trebalo da predstavlja pretnju u budućnosti“, dok je istovremeno jasno stavio do znanja da njegova zemlja neće ući u rat.
