“Za Opštinu Tuzi i građane Malesije, to je duboko političko, istorijsko i ekonomsko pitanje koje seže u decenije institucionalnog zanemarivanja, imovinskog obespravljivanja i sistematske marginalizacije”, jasan je Đeljaj.

Kako je naveo u saopštenju, nepotpisivanjem Zakona o porezu na nepokretnost, predsjednik Crne Gore, Jakov Milatović, nije samo zaustavio jedan pravni akt već je, nažalost, stao na stranu onih koji smatraju da Tuzi ne treba da raspolažu svojim resursima i da ne zaslužuju fiskalnu samostalnost.

“Njegova odluka, koliko god da je pokušana predstaviti kao pravno ili stručno promišljena, u suštini šalje jasnu poruku da prihod od poreza na nepokretnost ne treba da pripadne Opštini Tuzi. Postavlja se logično i neizbježno pitanje: Zašto vrijednost zemljišta na teritoriji Tuzi raste kada se ekspropriše za potrebe države, ali pada kada Opština traži da se na osnovu realne procjene naplati porez”, upitao je predsjednik Opštine Tuzi.

On u ragovanju podsjeća da je ta ista zemlja, danas predmet rasprave i selektivnih procjena, u velikoj mjeri nasilno oduzeta tokom šezdesetih i sedamdesetih godina prošlog vijeka, bez nadoknade i pravne procedure, kroz projekat Agrokombinata „13. jul“.

“Najplodnija zemljišta Malesije nacionalizovana su pod izgovorom razvoja, a zapravo su predata državnim preduzećima, čime je jednom narodu i jednoj regiji oduzeto osnovno sredstvo za život i pravo na razvoj. Danas, više od pola vijeka kasnije, zemlja na istom području ima potpuno različite vrijednosti u zavisnosti od interesa onih koji je procjenjuju”, mišljenja je Đeljaj.

Kako je dalje kazao, kada „Plantaže“ prijavljuju vrijednost to je 0.56 eura/m²  ili 6,71 eura/m², kada Opština Tuzi zatraži nezavisnu procjenu vrijednost raste na 17 eura/m², a kada se zemljište ekspropriše za izgradnju bulevara (pored plantaža) tada vrijedi 75 eura po kvadratu.

“Ove brojke ne odražavaju tržište, već selektivnu politiku, svjesnu manipulaciju i nastavak institucionalne kontrole nad prihodima i pravima Opštine Tuzi. Ako zemljište ima vrijednost za državu onda mora da ima je i za opštinu. Ako postoji porez za sve onda mora postojati i prihod za sve. U suprotnom, ne govorimo o pravu, već o produženoj nepravdi. Na kraju, moraju svi da znaju jednu ključnu činjenicu: ovaj zakon koji se danas osporava od strane predsjednika Crne Gore bio je na snazi u Crnoj Gori više od 30 godina”, naglasio je.

Kako je dodao, tri decenije se isti poreski mehanizam primjenjivao širom države, tada, naravno, Opštine Tuzi nije bilo.

“I upravo tada, tvrdilo se da Tuzi ne može da opstane kao opština. Govorilo se da nemamo kapacitet, da nemamo ekonomski potencijal, da nemamo administrativnu snagu. A sada jedno jednostavno pitanje za predsjednika Milatovića: Zašto se ovaj isti zakon, koji danas osporava, promijenio 30. decembra 2021. godine”, navodi Đeljaj.

Kako poručuje, ako on sam ne zna može da pita svog savjetnika.

“Možda će dobiti odgovor koji će rasvijetliti razloge zašto je sada ovaj zakon “problematičan”, i zašto se stvara buka oko zakona koji je više od 30 godina bio potpuno prihvaćen i primjenjivan, sve dok nije došlo vrijeme da od njega koristi ima i Opština Tuzi. Možda je, zapravo, i dobro što je predsjednik nije potpisao zakon. Možda je to idealan trenutak da Specijalno državno tužilaštvo (SDT) konačno uđe u „Plantaže“. Da se provjere procjene zemljišta, promjene u vlasničkoj strukturi, raspolaganje državnim resursima i odnosi s privatnim interesima”, istakao je predsjednik Opštine Tuzi.

Prema njegovim riječima, ako već govorimo o fiskalnoj odgovornosti i javnom interesu, neka se onda istraži sve do kraja.

“A danas, kada opština Tuzi postoji, kada pokazujemo institucionalnu zrelost, kada tražimo samo ono što pripada svim lokalnim samoupravama osporava se naš osnovni instrument lokalnog finansiranja. Osporava se zakon koji je vrijedio za sve osim za nas. I sve to pod izgovorom „pravne nejasnoće“, dok je suština jasna: da se prihod od poreza ne dopusti opštini koju i dalje neko želi da vidi kao nesposobnu i zavisnu. Opština Tuzi neće dozvoliti da fiskalna selekcija postane institucionalna norma. Ne tražimo ništa više od onoga što imaju svi ali nećemo prihvatiti ništa manje od onoga što zaslužujemo”, zaključio je.