Osim što juče uopšte nije demantovao nijedan od mojih navoda i dokumenata koje sam predstavio, Milojko Spajić, a kasnije i njegovi rezervisti iz (D)PES- a, poslali su jednu mnogo opasniju poruku. A ta poruka glasi: “Stidim se što sam imao srpsko državljanstvo, stidim se što sam popunio prijavu da budem rezervista Vojske Srbije, stidim se što imam tradicionalno srpske ime Milojko, i na kraju, stidim se što sam Srbin.”

Razmišljam nešto, ne daj Bože da Srbiji zavisi odbrana granica od rezerviste Milojka Spajića, kapitulirala bi dok kažeš: “blokader”. I onda počinje poznata elegija kako ta mrska i hegemona Srbija želi da zaustavi našeg lučonošu Spajića da uvede Crnu Goru u EU, a botovi-evnusi u klimaksu paradoksa odbrane svog nalogodavca objašnjavaju kako je naš Milojko ipak Srbin. I još uz to vojni rezervista iz nužde, i to velike.

I onda taj srpski “rezervista” čim postane premijer prizna 14 % teritorije države čiji je bio državljanin, a možda je još uvijek, ko će to više znati. Zatim isti taj “Srbin” učestvuje dva puta u proglašavanju srpskog naroda za genocidni. Onda taj “najveći” “Srbin” savremenog doba pošalje predstavnika na proslavu etničkog čišćenja 250 000 Srba iz Hrvatske, spaljivanja 20 hiljada srpskih kuća i ubistva 2000 Srba i objašnjava kako je to za naše dobro. To nikad ne bi uradio nijedan srpski vojnik, a Spajić, po svemu ovom što je uradio protiv sopstvene države Srbije zaslužuje da završi na vojnom sudu i da mu se sudi za veleizdaju.

Međutim, Spajić istovremeno izdaje i Crnu Goru, kršeći niz zakona, a za sve optužujući Aleksandra Vučića i Srbiju, jer mu je tako najlakše, vidio je od Mila Đukanovića. Kad god izda Crnu Goru, kriv mu je Vučić, bolje zvuči da je uvijek kriv on. Ne bi Spajić izdao da ne mora, prinuđen je zbog Brisela, dao im je riječ, a kad on da riječ, onda to ima težinu kolibrijevog repa. To dalje znači da je Spajić bio srpski državljanin samo zbog jednog poznatog organa tijela, i da ovu državu nikad nije doživljavao ni svojom, ni bratskom. Doduše, nije jedini u takvom doživljaju Srbije, pun je Beograd vračarskih, dorćolskih i dedinjskih Crnogoraca koji Crnu Goru najviše vole iz Beograda, i kad je trebalo da se glasa za njenu nezavisnost bili su u prvim redovima, kao i kad su glasali za DPS. Spajić je izuzetak, samo što je protivzakonito i neustavno postao premijer, inače bi nam i on sa Beograda na vodi kliktao: “Živim na Dedinje, mislim na Cetinje”. Tako je bivši premijer bio Srbin dok mu je trebalo, onda se ne samo odrekao srpstva, nego ga je još i pljunuo i izdao, a sve pod sloganom kako Brisel ne može da čeka.

A ako bude procijenio da se odrekne i crnogorskog državljanstva, to će i učiniti, jer što bi rekao pokojni Šojić “Singapurćanima”: “Imam planovi, imam projekti, sve, sve, sve, al nemam kapital” , tako i Spajić uvijek može postati Singapurćanin, ali s “kapital”, kuku Singapurćanima.