Tokom svoje posjete Mitropoliji zagrebačko-ljubljanskoj, predsjednik je, uz predsjednika Odbora direktora EPCG Milutina Đukanovića, imao priliku da razgovara sa administratorom Mitropolije – episkopom buenosajreskim i južnocentralnoameričkim Kirilom.

Mandić je iskoristio priliku i da se zahvali svojim kolegama političarima iz Slovenije koji su prisustvovali službi, a čijim je zalaganjem, između ostalog, podignuta kapela u Kamniškoj Bistrici.

“Ovim povodom, on je izrazio uvjerenje da ćemo na putu ka punopravnom članstvu u Evropskoj uniji usvajati i sve one evropske tekovine koje se tiču osude zločina svih totalitarnih režima tokom i nakon Drugog svjetskog rata, jer se upravo to pokazalo kao ključni recept za pomirenje Starog kontinenta”, navodi se u saopštenju.

Dodaju da je upravo njegovanje kulture sjećanja na nevino stradale način da se zaliječe sve one rane koje već generacijama dijele naše društvo.

“U tom kontekstu, Mandić je napomenuo da je stranka na čijem je čelu već dva puta inicirala usvajanje Rezolucije o osudi zločina totalitarnih komunističkih režima, shodno Rezoluciji Savjeta Evrope 1481/2006, i iskazao uvjerenje da ćemo vremenom obezbijediti potrebnu većinu kako bi Crna Gora usvojila i ovu evropsku tekovinu, kao prva naredna članica EU”, ističu u saopštenju.

Mandić je dan ranije, prilikom promocije knjige “Stradalni put – hronika Golgote naroda Crne Gore i Boke 1944–1945” autora prof. dr Srđe Trifkovića, govorio u parohijskom domu Hrama Svetih Ćirila i Metodija u Ljubljani.

Njegovo obraćanje je medijima dostavljeno integralno:

„Večeras smo sabrani ne samo na promociji jedne knjige, nego pred jednim velikim i bolnim svjedočanstvom. Knjiga profesora dr Srđe Trifkovića „Stradalni put – hronika Golgote naroda Crne Gore i Boke 1944–1945” nije obična istorijska studija. Ona je poziv da se jedna dugo prećutkivana rana našeg naroda pogleda u oči – mirno, dostojanstveno, bez mržnje, ali i bez straha od istine.

Taj stradalni put, od Crne Gore i Boke, od Vezirovog mosta do Zidanog mosta i slovenačkih stratišta, nije bio samo vojničko odstupanje. To je bila golgota jednog naroda, sveštenstva, ranjenika, porodica, ljudi koji su u vrtlogu kraja Drugog svjetskog rata ponijeli sa sobom nadu da će sačuvati život, a mnogi od njih nijesu dobili ni sud, ni grob, ni ime na krstu.