Prema njegovim riječima, zatvaranje preostalih pregovaračkih poglavlja s Evropskom unijom biće propraćeno koordiniranim pritiscima.
U ove takozvane mutne aktivnosti navodno su, prema njegovim tvrdnjama, uključene najmanje dvije države iz neposrednog regionalnog okruženja.
Ipak, u svojoj objavi nije ponudio ni jedan jedini dokaz niti je eksplicitno imenovao bilo koga, vješto ostavljajući prostor za opasna nagađanja i crtanje mete neimenovanim akterima. Ostaje potpuno nejasno sa kojim motivom premijer šalje ovako teške i optužujuće izjave, a da pritom ne pruža nikakve dokaze za svoje tvrdnje.
Premijer tvrdi da će planeri ove strategije imati ozbiljnu podršku određenih domaćih političkih aktera i dijela medijske scene, čime dodatno etiketira i podgrijava unutrašnje sukobe.
Postavlja se pitanje kome zapravo premijer crta metu svojim selektivnim optužbama dok istovremeno izbjegava da otvori institucionalni dijalog.
U sjenci ovih dramatičnih previranja, dio javnosti s pravom postavlja pitanja o potpunom izostanku bilo kakvog ozbiljnog institucionalnog odgovora države.
Glavna nedoumica, koja dodatno obesmišljava premijerove dramatične istupe, leži u šokantnoj činjenici da Vijeće za nacionalnu bezbjednost nije održalo sjednicu više od godinu dana.
Postavlja se apsolutno opravdano i goruće pitanje: kako premijer može da alarmira javnost i crta mete zbog navodnih hibridnih prijetnji, a da istovremeno više od godinu dana uporno odbija da sazove Vijeće za nacionalnu bezbjednost?
Da li je Spajić ovakvim paušalnim istupima zapravo izazvao samo lažnu i bespotrebnu uzbunu za sopstvene dnevnopolitičke potrebe?
Prave hibridne prijetnje, ukoliko uopšte postoje van njegovih objava na mreži X, zahtijevaju sistemski, ozbiljan i koordinisan odgovor svih nadležnih bezbjednosnih institucija u zemlji, a ne monologe s interneta.
Ukoliko te prijetnje zaista postoje, ignorisanje rada Vijeća za nacionalnu bezbjednost predstavlja grubo kršenje osnovnih državnih protokola i dokaz je da premijeru bezbjednost države zapravo nije prioritet.
Stoga se na kraju neizbježno nameće pitanje kakve se to igre iza kulisa igraju kada šef izvršne vlasti širi paniku, a ne djeluje u ključnim institucijama sistema.
