Planetarni šampionat trajao je od 29. avgusta do 8. septembra, a naš nacionalni tim u prvoj fazi takmičenja bio je u A grupi sa Angolom, Kanadom i Španijom. Angola je pobjeđena sa 113:63, u drugom kolu smo izgubili od Španije 69:71, a u trećem savladali Kanadu 87:71.
U drugu fazu takmičenja po grupama prošle su po tri ekipe iz svake grupe, pa smo se u novoformiranoj grupi E našli sa Portorikom, Španijom, Brazilom, Turskom i Angolom. Izgubili smo od Portorika 85:83, pobedili Brazil 90:69 i Tursku 110:78.
Očekivanja navijača u našoj zemlji su bila velika. Prirodno, s obzirom na kvalitet ekipe a i na ubedljivo osvojeno Evropsko prvenstvo odigrano u Turskoj godinu dana ranije.
Međutim za razliku od tog šampionata, da bi se popeli na krov svijeta svi smo znali da prepreka koja mora da se savlada je ona najteža, domaćin, Sjedinjene Američke Države.
U četvrtfinalu je u istorijskoj utakmici pobjeđena ekipa puna NBA zvijezda. Pali su Redži Miler, Pol Pirs, Džermejn O’ Nil pred raspucanim Gurovićem, Jarićem, Stojakovićem, Divcem, Bodirogom…
U samom finalu Argentina je konstantno bila u vođstvu, zahvaljujući prije svih fenomenalnom Fabriciju Obertu, ali su se “plavi” vratili u meč trojkama Dejana Bodiroge, da bi u produžetku proradili Jarić i Stojaković, pa je peta titula prvaka svijeta osvojena po prvi put nakon produžetka.
Ovo je i poslednja zlatna medalja Srbije koja je naslijedila kontinuitet rezultata svih bivših državnih zajednica od SFRJ do SCG, a od tada, pa do danas Srbija je gubila finale 2014. i 2022. godine.
