Kultni film “Teksaški masakr motornom testerom” toliko ju je uznemirio da joj čak i sama muzika iz horor filmova i danas može izazvati ozbiljne napade panike.

Gostujući u razgovoru za magazin Radio Times, glumica je otkrila da je još u ranoj mladosti doživjela iskustvo koje je trajno promijenilo njen odnos prema zastrašujućim ostvarenjima. Ispričala je da je kao veoma mlada prvi put probala marihuanu, i to baš u trenutku dok je u njenom društvu prikazivan ovaj čuveni horor.

“Bilo je to zaista loše iskustvo pod dejstvom supstance. Od tada, čak i muzika iz horor filmova može da mi izazove napade panike”, priznala je Anderson.

Nakon tog događaja čvrsto je odlučila da se kloni ovog žanra, pa je godinama u širokom luku izbjegavala filmove koji izazivaju strah i nelagodu.

Film koji je promijenio istoriju horora

Film “Teksaški masakr motornom testerom”, koji je režirao Toub Huper, premijerno je prikazan 1974. godine i smatra se jednim od najuticajnijih ostvarenja u istoriji svjetske kinematografije.

Priča prati grupu mladih ljudi koji se nađu u rukama brutalne porodice, a posebno je ostao upamćen lik Ledersfejsa, ubice koji koristi motornu testeru i nosi masku napravljenu od ljudske kože. Sirova atmosfera, uznemirujuće scene i osjećaj neizbježne opasnosti učinili su ovaj film klasikom žanra, ali je za poznatu glumicu iskustvo gledanja bilo toliko neprijatno da je decenijama izbjegavala slična ostvarenja.

Povratak žanru od kog je bježala

Zanimljivo je da se glumica, uprkos dugogodišnjem zaziranju od strašnih priča, sada našla u samom središtu jedne od njih.

Anderson trenutno promoviše film “Teenage Sex and Death at Camp Miasma”, koji se poigrava pravilima horor žanra i prati rediteljku Kris Vilijams, kojoj je povjeren zadatak da snimi novi nastavak izmišljene horor franšize. Tokom produkcije, glavna junakinja postaje sve više zaokupljena likom Bili Prisli, glumicom koju tumači upravo Džilijan.

Rad na ovom projektu za nju je predstavljao veliku priliku da se konačno približi filmskom žanru koji je dugo izbjegavala. Njena iskrena ispovijest pokazuje koliko snažan utisak određeni sadržaji mogu ostaviti na čovjeka i godinama kasnije, kada običan zvuk ili melodija postanu direktan podsjetnik na proživljenu traumu.