RTCG piše da se u dopisu Kabineta predsjednika Srbije od 14. juna 2006. navodi da je državno rukovodstvo Crne Gore saglasno da školski brod “Jadran“ ostane u sastavu srpske vojske. Dokument se poziva na razgovore Borisa Tadića sa crnogorskim državnim vrhom 27. maja 2006. godine, kada su na čelu države bili Filip Vujanović i Vlade Milo Đukanović. Dvadeset godina kasnije Hrvatska traži povratak broda i njegovo pitanje povezuje sa završnicom evropskih integracija Crne Gore.
Odgovor Vujanovića prenosimo integralno:
“Prvu zvaničnu posjetu Crnoj Gori, nakon majskog referenduma o nezavisnosti, predsjednik Republike Srbije je imao u junu 2006. godine. U okviru krajnje otvorenog i srdačnog razgovora prenio mi je očekivanje Srbije da ŠB „Jadran“ bude vlasništvo Srbije – jer je njegova izgradnja finansirana od srpske, a kasnije jugoslovenske dinastije Karađorđevića i prema njemu u Srbiji postoji posebno poštovanje jer se tradicionalno koristio za polaganje vijenca u tzv. „Plavoj grobnici“ – radi iskazivanja pijeteta prema stradalim srpskim vojnicima u Prvom svjetskom ratu.
Ranijem predsjedniku Srbije sam saopštio da je kompletna imovina Crne Gore i Srbije podijeljena po teritorijalnom principu i da – bez obzira na to što je njegova izgradnja finansirana od dinastije Karađorđevića – brod svojinski pripada Crnoj Gori. Ako bi se utvrdila svojina Srbije, ignorisao bi se teritorijalni princip i otvorilo očekivanje Crne Gore da se utvrde njena svojinska prava na imovini koja se nalazi u Srbiji.
Iskazao sam uvjerenje da će Crna Gora ispoštovati važnu protokolarnu tradiciju – polaganja vijenca u tzv. Plavoj grobnici, u kom slučaju bi se na brodu uz zastavu Crne Gore vijorila i zastava Srbije. Saopštio sam uvjerenje da bi se po istom principu i drugim državama bivše Jugoslavije ustupao na korišćenje ŠB „Jadran“. Dakle, po principu dvije zastave: Crne Gore, kao vlasnika, i države koja ga ima na upotrebi – kao korisnika.
Već tokom posjete raniji predsjednik Srbije Boris Tadić je kontaktirao nadležne u Srbiji i prihvatio stav koji sam saopštio. O ovome, naravno, nijesmo pravili nikakav pisani dokument niti smo kasnije o tome razgovarali.”
