Piše: Rajka Raičević
Salva kritika, koja se čula nakon što je stadion pod Goricom odjekivao ustaškim poklicima, djelovala je blijedo, tanko državnički, a gotovo nijemo za zaštitu trećine građana Crne Gore. U evropskom maniru, da se ne zamjere Republici Hrvatskoj, nizala su se saopštenja osude pokliča, ali bez konkretnog rješenja za zaštitu svojih građana. Od sijaseta nevladinih organizacija koje se navodno bore za ljudska prava i protiv fašizma, ali uglavnom selektivno zavisno koga treba da brane, a koga da napadaju, jedino je Bojana Jokić u ime LGBT foruma Progres tražila od fudbalskih zvaničnika reakciju, odnosno kaznu za hrvatske navijače.
Novčana sankcija ili kazna u vidu utakmica bez prisustva publike za hrvatsku reprezentaciju je mehanizam o kome odlučuje UEFA.
Do sada smo samo jedan konkretan, a u praksi primjenljiv mehanizam za zaštitu naših građana čuli od ministra sporta Dragoslava Šćekića.
Predložio je najbolje rješenje kojim se na neki način pokazuje da država štiti od ustaških pokliča preko 30 odsto Srba, odnosno preko 70 odsto koliko ima pravoslavaca. Hrvatski navijači skandirali su “Ubij Srbina”, i dok su “Za dom spremni” uzvikivali “ko ne skače taj je pravoslavac”. I zato je jedini odbrambeni mehanizam protiv uzavrelih nacističkih povika, zabran ulaska tim navijačima u Crnu Goru.
To je najefikasniji, a ujedno i jednostavan način. Ne bi trebalo od toga policija, koja nije tražila prekid meča, da traži opravdanje da to ne može da se uradi. Naravno da može, jer Hrvatska već ima spisak zabrane ulaska za navijače koji dolaze iz Crne Gore. Bez filozofije, evidencija je na graničnom prelazu. Na taj način zabranio bi se ulaz navijačima koji pozivaju na ubistva, a time bi se rampa na granici stavila za prelazak ustaštva na crnogorsku teritoriju.
