Rođena kao Olivera Petrović 1940. godine u Beogradu, umjetničku sudbinu počela je da gradi na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju.

Ime Olivera Katarina usvojila je u čast svoje majke, želeći da kroz svoju karijeru nosi simbol porodične ljubavi i snage. Već na samom početku bilo je jasno da se radi o ličnosti koja ne poznaje osrednjost. Njena harizma bila je magnetna, a ambicija potkrijepljena vanserijskim darom za glumu i pjesmu.

Prekretnica koja ju je vinula u zvjezdano nebo bio je kultni film Aleksandra Saše Petrovića “Skupljači perja” (1967).

Uloga Šance, fatalne romske pjevačice, postala je njena lična karta. Scena u kojoj Olivera razbija čaše rukama dok pjeva “Đelem, đelem”, prožeta sirovom emocijom i bolom, urezana je u istoriju svjetske kinematografije.

Film je osvojio Veliku nagradu žirija u Kanu i bio nominovan za Oskara, a Olivera je te godine bila glavna zvezda na Azurnoj obali. Francuska publika i kritika bili su zatečeni njenom pojavom – upoređivali su je sa Brižit Bardo, ali su isticali da Olivera posjeduje dubinu i tragiku koju zapadne zvijezde rijetko dostižu.

Nakon Kana, uslijedio je nevjerovatan muzički uspjeh.

Olivera Katarina je čak 72 puta uzastopno nastupala u pariskoj dvorani “Olimpija”, što je rekord koji malo koji umjetnik sa ovih prostora može da zamisli, a kamoli ostvari. Salvador Dali, jedan od najvećih genija umjetnosti, bio je toliko opčinjen njenom ljepotom i glasom da je klečao pred njom, nazivajući je “najljepšom ženom na svijetu”. U Njujorku je pjevala u prestižnom Karnegi holu, a njene nastupe pratili su najmoćniji ljudi tog vremena.

Iako je bila na vrhuncu svjetske slave, Olivera je ostala duboko vezana za svoje korijene. Njen pjevački repertoar bio je raznolik – od ciganskih romansi i narodnih pjesama, do šansona i pop muzike. Svaku pesmu iznosila je specifičnom dramskom interpretacijom, tretirajući svaku numeru kao malu pozorišnu predstavu. Publika ju je obožavala, ali je zbog svoje neustrašive prirode i britkog jezika često bila u nemilosti tadašnjih političkih moćnika, što je u određenim periodima dovodilo do njene medijske izolacije.

Nakon duge pauze, na velika vrata se vratila u filmu “Čarlston za Ognjenku” (2008), dokazavši da njena glumačka snaga nije izblijedila sa godinama. Bavila se i pisanjem, a njena autobiografija “Aristokratsko stopalo” otkrila je slojeve njene ličnosti – od djevojčice koja sanja o velikim scenama do žene koja se dostojanstveno nosi sa svim životnim usponima i padovima.

Olivera Katarina nije bila samo zvijezda – bila je umjetnica koja je živjela umjetnost. Njen odlazak ostavlja prazninu koju je nemoguće popuniti, ali njeni filmovi, pjesme i neustrašivi duh nastaviće da inspirišu buduće generacije. Bila je i ostala jedina prava balkanska diva koja je natjerala cijeli svijet da zapjeva na srpskom jeziku i osjeti dušu naroda iz kojeg je potekla.