Imao je 88 godina.

“Draga braćo i sestre, s dubokom tugom moram da objavim smrt našeg Svetog Oca Franja”, objavio je kardinal Kevin Ferel na vatikanskom TV kanalu, navodeći da se “biskup Rima, Franjo, vratio u kuću Očeva”.

Poglavar Rimokatoličke crkve je postao 2013. 

U posljednjih nekoliko godina njegovo papstvo obilježilo je više hospitalizacija.

I početkom ove godine je, 14. februara, primljen u bolnicu zbog bronhitisa.

U danima koji su uslijedili, Vatikan je saopštio da mu je dijagnostikovana obostrana upala pluća i imao je transfuzije krvi zbog niskog nivoa trombocita.

Bio je potom u kritičnom stanju nakon „produžene respiratorne krize“ i početnog zatajenja bubrega.

Bio je u bolnici 38 dana, sve do 23. marta, kada se prvi put pojavio u javnosti i sa balkona pozdravio vjernike…

Hoze Mario Bergoljo bio je prvi papa iz Jezuitskog reda, prvi iz Južne Amerike i sa Južne hemisfere i prvi rođen ili odrastao van Evrope od sirijskog pape Grgura III iz osmog vijeka.

Rođen u Buenos Ajresu u Argentini, Bergoljo je bio inspirisan da se pridruži jezuitima 1958. godine nakon oporavka od teške bolesti.

Bolovao je od teške respiratorne infekcije zbog koje mu je uklonjen dio plućnog krila. Kasnije se prisjećao da mu je medicinska sestra spasila život, odlučivši da udvostruči dozu ljekova koje je primao.

Za katoličkog sveštenika rukopoložen je 1969. godine, a od 1973. do 1979. obavljao je dužnost jezuitskog provincijskog starešine u Argentini, prenosi Tanjug.

Postao je nadbiskup Buenos Ajresa 1998. godine, a papa Jovan Pavle Drugi ga je proglasio kardinalom 2001. godine.

Predvodio je argentinsku crkvu tokom nemira u Argentini u decembru 2001. godine a administracije Nestora Kirhnera i Kristine Fernandez de Kiršner smatrale su ga političkim rivalom.

Nakon ostavke pape Benedikta Šesnaestog 28. februara 2013. godine, papska konklava je 13. marta izabrala Bergolja za njegovog nasljednika.

Odabrao je da mu Franjo bude papsko ime u čast svetog Franja Asiškog.

Tokom svog javnog života, Franjo se isticao po poniznosti, naglasku na Božjem milosrđu, međunarodnoj vidljivosti kao pape, brizi za siromašne i posvećenosti međureligijskom dijalogu.

Budući da je imao manje formalan pristup papstvu od svojih prethodnika, boravio je u pansionu Svete Marte umjesto u prostorijama Apostolske palate koje su predviđene za stanovanje poglavara Rimokatoličke crkve.

Isticao se i tolerantnim stavom prema članovima LGBT+ zajednice i bio veliki kritičar neobuzdanog kapitalizma, konzumerizma i pretjeranog razvoja.

Zalagao se za borbu protiv klimatskih promjena, za univerzalno ukidanje smrtne kazne nazivujaći je suštinskim zlom.

U međunarodnoj diplomatiji, papa Franjo je kritikovao porast desničarskog populizma, pozivao na dekriminalizaciju homoseksualizma, pomogao je da se obnove potpuni diplomatski odnosi između SAD i Kube, pregovarao o sporazumu sa Kinom kako bi se definisao koliki uticaj Komunistička partija ima u imenovanju kineskih biskupa.