Da bismo razumjeli dubinu tog sistemskog licemjerja, dovoljno je napraviti jednostavnu komparativnu analizu dva događaja — jednoga iz decembra 2023. godine i drugog koji se odigrava danas.

1. Beograd 2023: Anatomija jedne iskonstruisane hajke

Sjetimo se decembra 2023. godine, kada je grupa predsjednika crnogorskih opština, ljudi koji se javno i legitimno izjašnjavaju kao Srbi, otputovala u Beograd na sjednicu Odbora za dijasporu i Srbe u regionu Skupštine Srbije.

Bio je to skup javnog i transparentnog karaktera, tematski posvećen položaju, pravima i očuvanju identiteta srpskog naroda. Radi se o potpuno uobičajenoj praksi koju baštine sve demokratske države svijeta kada održavaju institucionalne i kulturne veze sa svojim sunarodnicima u okruženju.

Međutim, u Podgorici je tada pokrenuta koordinisana političko-medijska makijavelistička mašinerija. Demokratska partija socijalista (DPS), njihovi sateliti, dežurni medijski apolgetici i takozvani „nezavisni” NVO sektor podigli su nezapamćenu hajku. Legitimni predstavnici lokalnih vlasti preko noći su žigosani kao „izdajnici”, „pioni Beograda” i „rušitelji crnogorskog suvereniteta”.

Tražile su se hitne smjene, pisala patetična saopštenja, a dežurni dušebrižnici otimali su se za mikrofon u trci ko će glasnije optužiti Beograd za „miješanje u unutrašnje stvari Crne Gore”.

2. Zagreb 2026: Kad službenik MVP-a raportira tuđoj diplomatiji

Fast-forward u današnjicu.

Ranko Krivokapić — čovjek koji je radno angažovan u Ministarstvu vanjskih poslova Crne Gore, koji se deklariše kao nacionalni Crnogorac i koji decenijama drži moralne pridike o „patriotizmu” — pojavljuje se kao učesnik na godišnjoj konferenciji hrvatskih diplomata.

Pazite na ključnu formalno-pravnu i suštinsku razliku. Ne radi se o skupu crnogorske dijaspore u Hrvatskoj. Ne radi se o naučnom simpozijumu niti o otvorenom regionalnom forumu. Radi se o radnom, internom, zatvorenom savjetovanju ambasadora, konzula i vojnih atašea druge države.

Radi se o mjestu na kojem se definišu unutrašnje strategije, tajne i ciljevi vanjske politike Republike Hrvatske.

I šta na takvom skupu radi službenik Ministarstva vanjskih poslova Crne Gore? Kome on tamo podnosi račune, čije instrukcije prima i za čije interese radi unutar crnogorskih institucija?

Prisustvo službenika jedne države na operativnom skupu tuđe diplomatske mreže u teoriji i praksi međunarodnih odnosa predstavlja klasičan primjer narušavanja suvereniteta i otvorenog služenja tuđim nacionalnim agendama.

3. MUK DPS-A I NVO SEK TORA: Tišina koja razotkriva sve maske

Međutim, reakcija u Podgorici ovoga puta je — potpuni muk.

Nema vanrednih pres konferencija DPS-a. Ćute samoproklamovani „čuvari državnog dostojanstva”. NVO sektor, inače ekstremno senzibilisan i brz na okidaču kada treba osuditi bilo kakav kontakt sa Beogradom, naprasno je dobio amneziju. Nema saopštenja, nema analiza o sukobu interesa, nema zahtjeva za smjenu, niti pitanja kako je moguće da funkcioner crnogorskog MVP-a učestvuje u radu aparata druge države.

Ovaj muk razotkriva sve. Problem za te krugove nikada nije bio u navodnom miješanju sa strane, niti u zaštiti nezavisnosti Crne Gore. Problem je oduvijek bio isključivo u tome *koja država* vrši taj uticaj.

Kada Srbi iz Crne Gore odu u Beograd na javan skup svoje matice posvećen dijaspori — to se proglasi „izdajom”. Kada Ranko Krivokapić ode u Zagreb na radno savjetovanje tuđe diplomatije — to se tiho amnestira pod krinkom „evropeizacije” i „dobrosusjedskih odnosa”.

4. Dosta je bilo prevare: Ili Ranko ili Crna Gora

Priča o „ugroženoj državi” konačno se rasprsla kao mjehur od sapunice. Pokazalo se da je paravan od takozvanog „odbranbenog patriotizma” služio samo za to da se pod tepih gurne direktno podređivanje crnogorskih nacionalnih i državnih interesa pojedinim regionalnim i zapadnim centrima moći.

Dosta je bilo laži i političkog sljepila. Borba za suverenitet i državni integritet ne može biti selektivna. Ili je Crna Gora jednako nezavisna i dostojanstvena u odnosima sa svim susjedima, ili je priča o suverenitetu samo jeftina maska za služenje tuđim geopolitičkim projektima.

A Krivokapićev odlazak na skup hrvatskih diplomata, uz gromoglasnu tišinu njegovih ideoloških zaštitnika, konačno je skinuo i posljednju masku sa tog višedecenijskog licemjerja.